De afgelopen tien jaar heb ik bijna elke dag yoga beoefend. Hier en daar heb ik weleens een dag overgeslagen, zo rondom m’n bevalling, bij ziekte of soms heb ik gewoon echt een hele dag geen gehad om yoga te doen. Maar in principe doe ik elke dag m’n yoga beoefening. Heb ik daar elke dag dan zoveel zin in? NEE!!! Ben ik elke dag toch ook weer blij dat ik het gedaan heb? JA!
Maar dat is dus de wilskracht opbrengen om elke dag opnieuw op je mat te stappen. Met of zonder zin in yoga, met of zonder blessures, pijntjes of vermoeidheid. En juist daar leer je jezelf kennen, in de sleur van weer in diezelfde driehoekshouding staan, in de confrontatie dat je lichaam elke dag anders is en dingen die gisteren makkelijk waren vandaag niet lukken, in de rust waarin je met je emoties van de dag wordt geconfronteerd. Juist omdat ik elke dag yoga beoefen brengt het me zoveel meer in contact met een dieper deel van mijzelf.
Nu klinkt het misschien alsof ik makkelijk praten heb, want ik ben yoga docent. Maar yogales geven is niet hetzelfde als yoga beoefenen. Het zijn voor mij echt twee andere dingen.

Dus soms doe ik maar vijf minuten yoga, soms een uur, soms een pittige vinyasa en soms alleen maar een meditatie. Het gaat erom dat ik elke dag de wilskracht opbreng om op mijn mat te stappen. Mezelf elke dag te pushen het toch te doen ook (of juist) als ik geen zin heb. Hoe vaker je toch iets doet waar je geen zin in hebt maar het wel wilt, des te sterker wordt je discipline en hoe makkelijker het uiteindelijk wordt om gedisciplineerd te zijn. Waarin zou jij meer discipline willen?
